امروز همکارم میگه: میشه من فردا نیام؟ میگم چرا به من میگی؟ من چکارم. برو به رییس بگو ببین قبول میکنه یا نه من خودم کف سازمانم.

 اتفاقا اگه نیاد برای من بهتره، لااقل اعصابم بهم نمیریزه. 

بووس

در مورد عنوان بالا باید بگم که اشتباه فکر نکنید، این کلمه ترکیب کلمه بوف+خروس هستش. که مخففش میشه بووس.

خب بوف همون جغده.

به ترکیب خواب جغد و خروس دچار شدم. 

شبا مثل جغد خوابم نمیبره و روزا مثل خروس از صبح زود بیدارم....

امروز هم  گذشت....

زندگی دیگه خیلی روتین و بی روح شده

بعد از اینکه یه شب که تب کردم و سرفه داشتم رفتم درمانگاه شرکت یکی از همکاران زنگ زده که اسمتو زدن درب حراست که توی شرکت راهت ندن چون کرونا داری. درمانگاه نامه زده شرکت که من کرونا دارم. از اون شب الان ۱۲ روز گذشته و غیر ازاون شب نه تب وجود داره و نه سرفه. هرروز از درمانگاه زنگ میزنن که علامت داری یا نه. میگم والا فقط همون شب بود صبح که از خواب بیدار شدم خوب خوب بودم. خلاصه امروز بعداز۱۲روزقرنطینه بودن مشخص شد کرونا نبوده فقط ۱۴ روز استراحت کاری من با قرنطینگی گذشت.

شب یلدا

شب یلدا امسال هم مثل یلداهای هر سال به بهترین حالت ممکن گذشت. در واقع تفاوت شب یلدا با بقیه شب ها اینه که این شب یک دقیقه بیشتر میخوابم.

به همکاران عزیزم تبریک میگم که بعد از تلاش و همت فراوان موفق به حذف اضافه کار ما چند نفر شدند.

ضمن تبریک وشادباش این روز فرخنده از زحمات بی شائبه و  خالصانه این عزیزان که بدون منت و بدون حتی ذره ای خواسته شخصی موفق به این مهم شدن کمال تشکر دارم. 

درواقع اصلا دوستان این آیتم برای خودشون نمیخواستند فقط مشکل این بود که چرا ما میگیریم، اونا نمیگیرن که این مشکل حل شد و از این به بعد به هیچکس نمیگیره.

تقریبا یک سال پیش وقتی مدیرعامل برای بازدید به منطقه ما اومده بود، باهاش صحبت کردیم و تونستیم امتیازی ازش بگیریم، که این امتیاز شامل اضافه کار، جدا از اضافه کاری بود که اداره رد میکنه. بعد از اون روز وقتی خبرش به گوش همکاران رسید، جو بر علیه ما شروع شد که چرا اضافه کار اینا از ما بیشتره.

قبلش بگم اضافه کار سقف داره و ما بعد از اون‌ روز سقف اضافه کار رو میگرفتیم تا دوماه اخیر. در این دوماه اعتراض همکاران نتیجه داد و دقیقا به همون مقداری که ما اضافه کار جدا میگیریم، ازمون اضافه کار کم میکنن که مثل بقیه بشیم و یا مقداری پایین تر. 

واقعا شعور خوب چیزیه. همکار من بخاطر اینکه هزینه ۴۰۰ میلیونی گردن شرکت نیوفته، خودش اون وسیله رو ساخته و فقط با ۷ میلیون. در حین ساخت این وسیله چون خیلی اینور و اونور باید میرفت، کرونا هم گرفته. اونوقت جای دستت درد نکنه و تشکر و اینکه بهش پاداش بدن، اضافه کارشو اون ماه کم دادن و تازه فاکتورهایی که خودش هم خرید کرده هنوز تسویه نشده یعنی پولی که از جیب داده هم هنوز تو هواست. 

واقعا تنگ نظریه بد چیزیه.

اومده به من میگه روغن واسه آسانسور میخوام. میگم من واسه آسانسور خودمون، روغن از بیرون میخرم بعد روغن شرکت بیام بدم به تو؟ لطفا میخوای دزدی کنی منو قاطی کارات نکن. برو به رییس بگو اگه قبول کرد روغن ازش بگیر، به من ربطی نداره.

زن داداشم میگه: ماشین سرمایه نیست.

میگم: آره درست اما تا چند سالگی باید دنبال سرمایه داری باشم؟ ۳۵ سالمه. هنوز سرمایه دار نیستم. تا ۴۰، ۵۰، ۶۰؟ دیگه کی خرج کنم و زندگی کنم؟ زمانی که باید خرج دوا و درمان بشه؟

پ.ن: فروختم، مهم هم نیست حتی اگه از نظر سرمایه داری، کارم اشتباه بوده باشه.

دیروز فهمیدم چه کلاه بزرگی سرم رفته، چقدر بعضیا بی انصافن که از نادونی آدمها، نهایت استفاده رو میکنن.