انتظارات آدما از یک سیستم، مخصوصا سیستم دولتی باید معقول باشه. توی یک سیستم و اداره دولتی چند اصل وجود داره که خیلی مهم هستن ولی بعضا کارمندان رعایت نمیکنن و دودش توی چشمشون میره:
۱- اداره، خانواده نیست و رئیس یک اداره، پدر نیست. یعنی چی؟ یعنی اینکه وقتی شما یک آدم از زیر کار در رو هستید، انتظار نداشته باشید که رئیس چشم پوشی کنه. اشتباه تاوان داره.
۲- توی یک سیستم دولتی، محدودیت منابع مالی وجود نداره. یعنی اگه شما فکر می کنین با کم کاری میتونین یک سیستم رو محتاج خودتون کنین، باید به عرضتون برسونم سخخخت در اشتباهین. توی یک اداره دولتی اگه شده چندین برابر هزینه کنن، پیمانکار بگیرن، منت کسی رو نمیکشن. یعنی شما محتاج سیستم هستید نه سیستم محتاج شما.
۳- لج افتادن با رئیس، میتونه آینده شغلی شما تا روز بازنشستگیتون رو تحت الشعاع قرار بده. فقط کافیه یه وارنینگ توی پروندتون درج بشه. اونوقت مثل دانش آموزی که نمره انضباطشو پایین گرفته، هیچ کجا شما رو نمیخوان.
۴- توی یک سیستم دولتی، همیشه نفرات بر اساس شایستگی رشد نمیکنن. ممکنه شما فکر کنین، فلان جایگاه رو باید شما بگیرین، اما بدن به کسی دیگه و هزاران دلیل بیارن که شما مناسب اون جایگاه نیستین. اونوقت احتمالا شما راه شماره ۲ رو در پیش میگیرین و در نهایت به سرنوشت شماره ۳ دچار میشین.
به نظرم از همه مهمتر شماره دو هستش.