ادامه جام جهانی

خب اینم باخت دوم. اول به مردم و بعد به انگلیس...

چیزی که مسلمه اینه که باخت به انگلیس فراموش میشه ولی به مردم هرگز...

جام جهانی

جام جهانی شروع شد و برای اولین بار تیم جمهوری اسلامی به جام جهانی صعود کرده. سال های قبل تیم ملی ایران بود اما امسال متاسفانه تیم ملی از صعود به جام جهانی باز موند و من چون علاقه ای به تیم جمهوری اسلامی ندارم، بازیهاشو هم نگاه نمیکنم و امیدوارم تمام بازیهاشو ببازه. چون از باخت این تیم خوشحال میشم. مگر اینکه روز بازی به جای بازیکنان تیم جمهوری اسلامی، بازیکنان تیم ملی ایران توی زمین بیان.

ترسیدن و نترسیدن

معمولا میگن ترس نتیجه ضعیف بودنه اما اصولا هرچیزی نه افراطش خوبه و نه تفریط. ترس زیادی باعث درجا زدن و تسلیم شدن به چیزی که اسمشو تقدیر میذاریم میشه. از اونور نترسیدن نتیجه ای جز هلاکت و از بین رفتن نداره.

اما کجا باید ترسید و کجا نباید ترسید؟ تفاوت انسان ها در اینه که ترسیدن و نترسیدن هر انسانی متفاوته. یکی از پست و مقامش میترسه یکی از مرگ و دیگری از چیزای دیگه. جالب اینجاس ترسیدن و نترسیدن از هرچیزی اسم متفاوتی داره. ترسیدن از جایگاه میشه محافظه کاری و نترسیدنش میشه حقانیت. جالب تر اینه که بیشتر ترسیدن ها و نترسیدن ها، یک طرفشون خوبه و طرف دیگه بد(اغلب نه همیشه). و باز از همه جالب تر اینه که اون ترسیدن و یا نترسیدنی که حق نیست، دنبالش هزاران کار بد دیگه اس که سرچشمه اون فقط از کلمه ترسیدن و نترسیدن شروع میشه.

..

تا قبل از این اعتراضات، همیشه می گفتم این مملکت جای موندن نیست و هرکسی بتونه بره و نره به آیندگانش خیانت کرده. اما الان لااقل در مورد خودم حرفمو پس میگیرم.

داد از این بیداد

آن کس که اسب داشت غبارش فرو نشست / گرد سم خران شما نیز بگذرد...

چقدر دیدن این عکس دردناکه. کی حال این دختر رو میفهمه؟ کی میتونه بفهمه؟  اون نامرد و بی وجود که این دختر رو ازمهر مادری محروم کرد، الان راحت میخوابه؟ از کارش راضیه؟ برای قطره قطره اشک این دختر باید تاوان بدی...