یازده سال پیش پدر بزرگم به علت تومور 

فوت شد، اون زمان خیلی از دکترهای شهرمون تشخیصشون سکته مغزی بود جز یک دکتر که از تهران میومد. ایشون گفتن امیدوارم تشخیص من اشتباه باشه ولی به نظر من تومور مغزیه ولی برای اطمینان عکس ام آر آی، به دکتر دیگه نشون بدین.

خانوادم، پدر بزرگمو برای تشخیص دقیق تر تهران بردن و اونجا هم حرف دکتر قبلی تایید کردن و گفتن الان اینقدر تومور پیشرفت کرده که دیگه نمیشه کاری کرد، اگه عمل کنن یکسال زنده میمونن و اگر عمل نکنن، شاید یکماه هم دووم نیارن. 

تصمیم به عمل شد و هزینه سرسام آور عمل جراحی به کمک پدرم و داداش پدر بزرگم که ما بهش عمو میگیم، تامین شد. 

تشخیص تهران درست بود و پدربزرگم نزدیک به یکسال بعد فوت شدن، اما در این یکسال به دلیل دردی که داشتن ، دکتر مسکن براشون نوشته بود که فقط با نسخه پزشک متخصص میتونستیم بگیریم.

تمام این مقدمه ها گفتم که به اینجا برسم:

یک روز که مسکن پدربزرگم تموم شده بود، مادرم توی شهر خودمون پیش متخصص مغز اعصاب رفت که بنویسه، دکتر وقتی پرونده پزشکی رو دید که عمل تهران بوده، دفترچه پدر بزرگمو از درب مطب به بیرون پرت کرد و گفت پولاتونو تهران خرج میکنید داروشو من باید بنویسم؟ تا مدتها از اون دکتر بدم میومد حتی زمانی که خودم مشکلی از ناحیه کمر پیدا کردم حاضر شدم پیش دکتر دیگه که از ایشون تجربه کمتری داشت برم ولی پیش این آقا نه.

برعکس این آقای دکتر که نه تعهد بلکه فقط درآمد براش اهمیت داشت، پدرم، متعهدترین کسی بود که تابه حال نسبت به کارش دیده بودم تا جایی که حتی روز تشییع جنازه پدربزرگم بخاطر مشکلی که سرکار بود نتونست بیاد. شاید خیلیا بگن کارش اشتباه بوده ولی من میگم کارشو تایید میکنم چون دیدم که هیچوقت کم فروشی نکرد و حتی با پای شکسته و گچ گرفته ای که از حادثه کار بود، سرکار حاضر میشد