وقتی پای صحبت انسانهای موفق میشینی و راز موفقیتشون رو میپرسی، اغلب از هدف و پشتکار حرف میزنن. موضوعی که من هیچوقت توی زندگیمون بصورت مشخص نتونستم بهش برسم. در واقع هرگز نفهمیدم هدفم چیه و چون هدف نداشتم، پشتکاری هم وجود نداشت. به همین دلیل همیشه از این راه به اون راه رفتم و الان با بیشتر از ۳۴ سال سن، هنوز نمیدونم علاقه ام چیه و چه هدفی دارم.
درسمو خوندم، کارمو دارم ولی از هیچ کدوم از اینا، چیزایی نبود که راضیم کنه.
شاید افراد زیادی مثل من باشن و بی جواب...
اتفاقا زیاداً . حالا شما که کار دارید مثلا من الان بیکارم . بین تمام کسانی که می شناسم فقط یک دخترخانم خیلی موفق بود که تقریبا تکلیفش را در زندگی می دانست و در عین حال بلد بود از نظر احساسی خودش را به اصطلاح مدیریت کند .فقط یک نفر . بقیه دختر و پسر همه در موارد زیادی هنوز سرگردانند . خیلی ها هم که از دور موفق هستند از نزدیک در حال فروپاشی ذهنی اند .نمی دونم چرا . یعنی می دونم ولی گفتن نداره .
متاسفانه این چیزها تقریبا مشکل اصلی همه بچه های اون نسله.
خیلی ممنون که نظرتون نوشتید.
اه هم سنیم
متاسفانه همیشه یه ماجرایی سر راه اهداف من هست که منو متوقف میکنه
چون ما دهه شصتیا هیچ چیز رو به موقع تجربه نکردیم
همیشه عقب بودیم
اینقده عقب موندیم که شاید بشه به جرات گفت، ما جا موندیم